Tribulacións dunha india neste frío mes de Brumario

Resoan tambores ao lonxe. Eu, india sempre atenta aos avisos do universo, buscadora infatigable  de pegadas nos sendeiros máis ocultos dos  bosque e lectora  permanente de sinais de fume no  frío ceo de Brumario,  recibo e  descifro as mensaxes que me chegan mesturadas co vento invernal.

É asi que, neste balbordo que tento interpretar, escoito dicir que se aproximan  tempos novos ateigados de transformacións portentosas, cambios que se pretenden abraiantes e infalibles para extirpar o mal que nos afoga, para  mudalo sen demora en alivio inmediato nos nosos aflixidos corazóns.

Luz para a nosa existencia sumida na escuridade, sosego para as nosas angustiadas vidas, pan para as nosas baleiras barrigas…

Curacións, en definitiva, cuasi taumatúrxicas  para todas as nosas doenzas, para esta desventura permanente que nos oprime sen piedade… Escoito falar e  mesmamente  xuraría que o Gran Espíritu,  Manitú  omnipoderoso, vai descender sobre a  terra para iluminala como nunca xamais  o estivera. Isto sucederá  a partir desa data que dará fin a Brumario, na que (oh, premonición) unha  lúa minguante debuxarase,  máis lonxe que nunca, nun recuncho perdido do ceo… Daquela, cando enmudecerán as fervenzas e o cervo ficará paralizado…

Certamente, esta sombría visión non ter por que converterse en realidade  (declaro apaixonadamente que as miñas esperanzas seguen a ser grandes como montañas) pero, por se sucede, quero berrar ao vento do Norte que esta india sente que a desolación invade o seu ser.

Esa danza grotesca que algúns executan en torno do lume da desesperación (danzade, danzade, malditos…)  e que a tantos parece seducir, a min escandalízame e ponme vermella de vergoña allea, de carraxe, de impotencia…

Gostaría de atopar as palabras precisas, aínda que alguén mas prestase, para expresar o que me provoca todo o que vexo. Sucede que a  min o que este pretendido chamán ou home das medicinas (chamádelle  x)  seica futuro Gran Xefe  representa e ofrece, seméllaseme moito ás  mercadorías vendidas polos sacamoas sen conciencia, eses falabaratos impúdicos,  ou por aqueles tafures desvergonzados que, como carrachos insaciables, levan zugando o sangue da miña tribo dende que eu teño lembranzas. Deberiamos, logo, coñecelos ben. Deberiamos, entón, saber quen son.

Dende tempos inmemoriais, xentes como eles mostraron cobizosa querencia por estes confíns lonxanos, polos seus montes, ríos e pradeiras. Adoitan deixar, a cambio de ouro e  pedras preciosas, xéneros desgastados, inservibles, fume e miseria. Lévano todo, déixannos… nada.

Palabras baleiras, vellas receitas e, de volta, miseria outra vez. Recoñezo as súas mentiras que, por mil veces repetidas, nunca han de converterse en verdade. Non entendo, logo, de que se poden gabar, non entendo, logo, o  porqué da ledicia de tantos. U-la a memoria? A memoria, u-la?

Por todo o arriba exposto, esta india que non para de darlle ao maxín mentras poda as hortensias, ten decidido facer do seu “tipi” reduto e refuxio para, lúa tras lúa, afrontar os fríos tempos (e non só climatolóxicos) que se aveciñan. Estades todos e todas convidados a vir, que as penas compartidas son máis levadeiras. Veremos tamén a posibilidade de migrar a algún sitio lonxano, pois moito me temo que agora aquelo de “menos mal que nos queda Portugal” tampouco nos vai valer.

Estas entrada foi publicada en Blog coas etiquetas . Ligazón permanente.

12 Responses to Tribulacións dunha india neste frío mes de Brumario

  1. Arturo Fontán di:

    Sr. cura, dígalle á veciña do lado, que se está a pasar… estanos deixando aos demais como simples mortais no olimpo dos deuses.
    Que maravilla!
    Portas acabará no mapa, non por sacarrollas nunha cheminea, senón por plumas deste nivel.
    Noraboa.

  2. Exorcista di:

    Estou de acordo. É unha escritora, e nós, salvo honrosas excepcións, temos que sentirnos como xunta letras ou algo peor.

    Oxalá fose a miña veciña do lado, pero non sei nin onde vive! 

  3. Anónimo di:

    É un artigo impresionante, de mais calidade que moitisimos que fan esos colaboradores que teñen fichados nos xornais.

    O que non entendo é porque aquí escribe tanta xente con alcumes, non hai ningún que se teña que avergoñar pola calidade dos seus escritos.

    Excelente o blog. 

  4. pili di:

    Abraiante como sempre, non se pode decir con palabras o que me fai sentir cada vez que escribes…

  5. Anónimo di:

    ¡Que bien escribe esta chica! Dice unas cosas que parece que no dice.

  6. Ken Keirades di:

    Lendo este marabilloso artigo, a cabeza váiseme ao “18 de Brumario” data do golpe de estado de Napoleón Bonaparte, erixíndose salvador da patria co apoio popular. Na obra de Karl Marx do mesmo título, analiza como no medio dunha gran crise nacional en Francia, Luís Bonaparte, segundo Marx, un home mediocre e grotesco, chegou ao goberno de Francia no 1852.

    O lema: Liberté, égalité, fraternité, foi trocado, primeiro por infantería, cabalería e artillería e máis tarde por propiedade, familia, relixión e orde. 
    Aquí concorren os mesmos tempos: Mes de brumario, constelación de Escorpión, crise, e home mediocre e grotesco que pode chegar ao goberno. Tes razón veciña, avecíñanse fríos tempos, xélidos tempos, dinnos que teñen a receita, pero a menciña vai ser amarga, moi amarga e para os de sempre. Non vai gustarnos nada. Seguramente será necesaria a medicación para curar os nosos males, pero aínda estamos a tempo de a receita se lle aplique a todos. 

  7. gatoJeremías di:

    non vay ser misto de maracatú…los ronroneos raros y caros…los gruñidos mudos por manitú…gracias vecina que lo adornas todo

  8. Anónimo di:

    Isto non é prosa, isto é poesía.

    Que é poesía?, dis mentres cravas
    na miña pupila a túa pupila azul.
    Que é poesía? E ti pregúntasmo?
    Poesía… es ti.

  9. Anónimo di:

    Realmente boísimo, lendo estos textos, fan pensar que un é un analfabeto. Cada certo tempo terías que xuntar estos artigos e publicar, seguro que terían un gran éxito.

  10. Exorcista di:

    Pois xa non es o primeiro que suxire o de publicar un libro cos artigos. A un dos colaboradores xa se lle ocorreu, e xa estivo indagando como se podería facer. 

    Pero creo que primeiro debemos intentar consolidar o blog, non vaia ser que esteamos pasando xa polo efecto “miña peneiriña nova: tres días na espeteira e despois na borralleira”. Par iso é preciso manter os autores actuais, intentar conseguir máis, crear novas seccións e, sobre todo, saber se esta é a liña que queren que sigamos os lectores.

    Realizar todo este traballo para que non o lea ninguén, non tería sentido.

  11. Anónimo di:

    Att da Veciña do lado:

    Prégolle que continue deleitándonos con ista literatura!

    Grazas

  12. A veciña do lado di:

     
      Mil grazas por tanto interese e amabilidade

Os comentarios están pechados.